Tijd voor revalidatie......

Zo, eerste horde is genomen. Afgelopen donderdag is mijn rechterheup vervangen door een volledige prothese. Operatie ging voorspoedig, heb zelf mee kunnen kijken. Buitengewoon interessant. De kop van mijn heup was behoorlijk kaal, absoluut toe aan vervanging. In de avond wat koorts gekregen, plassen ging even niet....maar daar zijn andere oplossingen voor, hoewel dat wel een pijnlijke is. Maar goed...de blaas moet geleegd worden. Op vrijdagmorgen de drain en infuus eruit en voorzichtig de eerste stapjes achter een looprek gemaakt. Aangezien ze in een ziekenhuis geen kostgangers houden, moest ik op zaterdagmorgen traplopen met krukken en in de middag mocht ik al weer huiswaarts. Bedje in de kamer en 3 keer per dag een stukje lopen. Ik moet zeggen dat je een aardige jas uit doet tijdens zo'n operatie. Was er bewust in gegaan met een goede conditie opgebouwd in de Quest, maar nu al moe van 300 meter lopen. Maar goed...elke stap is een stap naar herstel! Hoop dat ik de oliebollentocht mee kan maken, maar mogelijk komt deze te vroeg. Anders maar hier in de buurt organiseren.

Hartritme in de racekap!

Afgelopen week had ik een Sinner racekap op proef, met dank aan Geert vd Steeg uit De Cocksdorp. Het eerste, langere,  ritje naar mijn werk ging gepaard met vochtig weer en mist. Door minder zicht was ik genoodzaakt het vizier iets open te zetten. Op zich reed het comfortabel, een kleine rammel van het vizier daar gelaten. Maarrrrr.....ook een PR op het woon/werktraject....pak aan!!

Op dinsdagmorgen andermaal de racekap erop. Bij het bereiken van het hoogste punt van de Gorinchemse brug sloeg mijn hart op hol. Op zich niet een geheel nieuw fenomeen, had dit wel vaker gehad. Meestal verdwijnt het na een minuut of 4. Dinsdag echter niet. Na een half uur de huisarts laten komen, die me vervolgens vertelde dat ik naar het ziekenhuis moest....met de ambulance. Op dat moment raasde mijn hart nog steeds met een ritme van 195 slagen door mijn hart. Door de ambulancebroeders werd een ECG gemaakt, de beste actie van die dag. In het ziekenhuis werd geconstateerd dat ik een aangeboren hartafwijking heb, ongevaarlijk, maar wel vervelend..... AVNTR...in burgertaal een electriciteitdraadje teveel, waardoor het hart de ventrikels niet gecontroleerd aanstuurt...en een soort rotonde ontstaat. Na een dagje ziekenhuis aan het eind van de middag weer naar huis, doodmoe, maar wel gelukkig dat ik wist wat zich afgespeeld had.

http://www.youtube.com/watch?v=FYJrIczdk2s


Alle medische perikelen ten einde? Nou nee, ...... donderdag as. wordt er een nieuwe rechterheup geplaatst waardoor ik de Quest een poosje moet laten staan. Dus beste lezers, het wordt even stil. Ik houd u op de hoogte van het herstel. Hopelijk in januari weer in de Quest.

De reden waarom ik fiets

Dat is dus eigenlijk een hele simpele. Als je onderstaand plaatje ziet is elke verdere tekst overbodig.

De man van tienduizend euro!

De kogel is door de kerk. De pijn in mijn rechterheup neemt dermate vormen aan dat deze hinderlijk is in het dagelijks leven, met name in de nacht. Het wrange aan het hele verhaal is dat ik nauwelijks last heb als ik fiets. Het betekent in ieder geval dat ik 17 oktober het ziekenhuis in ga om een volledige prothese aan de rechterheup te krijgen....... a raison van 10.000 euries. Het herstel zal wel enige tijd in beslag nemen. M.a.w...even niet in de Quest. Ik vertrouw er maar op dat ik na de operatie makkelijker beweeg dan voor de operatie. Vanaf nu nog flink aan de bak om in ieder geval fysiek goed de operatie in te gaan.

Introductie van de nieuwe RaceCap!

Met een enigszins jaloerse blik kijk ik vaak naar de racekap van Wim Schermer en anderen. Ik kan er heel kort over zijn. Op het ogenblik bezit ik nog niet het geld om zo'n kap aan te schaffen. Maar......dat wil niet zeggen dat ik zelf niet een oplossing zou kunnen vinden voor een  kilometer snelheid extra.

Toevalligerwijs ontdekte dat mijn eigen racecap een positieve invloed op de snelheid van mijn Quest heeft. Dit overigens wel in combinatie met het minivizier. Normaal gesproken reed ik eerst zonder cap. Op een goede zonnige dag pakte ik de cap die ik vorig jaar tijdens de Paralympische Spelen van NOC/NSF gekregen had. Deze zat in het door mij ontvangen kledingpakket. Aangesloten op het minivizier zorgt de cap voor minder turbulentie, minder windgeruis en meer snelheid.

Vreest niet Wim.......als ik genoeg gespaard heb, komt mijn bestelling voor de Racekap er echt wel!

RIS??....Ik zeg WAS!!!

Vandaag twee verhalen in een.

Allereerst mijn rondje Lek-IJssel...een goeie 355 km. Via Leerdam, Culemborg naar Arnhem...de Kop van Pannerden. Daar de bocht om en de IJssel afzakken, zoals de scheepvaart dat zo mooi zegt. Tot aan Kampen, daar gerond en over Apeldoorn-Ede-Veenendaal terug, met als toetje de Amerongse Berg.
Je wordt overigens over de meest vreemde paden gestuurd.

Daarna over Leerdam richting Brandwijk. Een mooi ritje zeg ik zo.

Dan vanavond. Ik tref het nooit zo met RISSEN. De fietsers gaan over het algemeen net de andere kant op. Maar vanavond geluk. Bij Goudriaan rij ik eerst twee blauwshirten achterop......zij wagen zich echter niet aan de Quest. Bij het passeren doemt meteen een groepje bikkels op...7 mansterk.... das leuk. Rotonde Goudriaan en los gaat het richting Ameide/Meerkerk. De grootste steekt me zowaar voorbij op de rotonde, ik moet daar wat gas terug nemen. Op het rechte stuk richting Ameide hoor ik al snel een licht "shit" achter me.....de wielrenners worden kleiner. Ik besluit ze wat in te laten lopen. Op de weg naar Sluis zijn ze bij en steken ze me voorbij. Ik haak aan en in de luwte van de groep kan ik bijna RTL 4 opzetten....je hoeft dan helemaal niks te doen. Kop over kop doen ze keurig hun werk. Na 5 kilometer Lekdijk slaan ze de weg naar beneden in...de polder in. Ik vind dat ik ook maar wat kopwerk moet, steek ze op een stuk met bloedmooi asfalt met 50 + voorbij....laat me weer inlopen . De groep sluit aan en ik doe gedurende kilometers kopwerk voor ze, met een gangetje van 40. Ze hangen zwaar in de beugels.....maar  ik heb hier met echte kanjers te maken. Echter een voor een waaien ze eraf......er blijven er echter twee hangen. Hup gaat het.....41-42-44-45-.....hij blijft kleven. Zijn kin zit inmiddels ter hoogte van zijn voorwielnaaf....maar hij bijt.....46-47......daar gaat ie overeind.....ik trek door 50-51........hij werpt een blik...schudt met zijn hoofd......weer een WAS...wielrenner aanhaak syndroom!

HOOFDLETTER "K"...........van klimmen

Deze week met het gezin in San Marino om daar wat te genieten van zon en zee. De zee is wat verder weg, maar verder geen probleem. De klim naar San Marino stad leek me wel de moeite waard, een hoogteverschil van de camping naar "Citta" San Marino van een kleine 500 meter. De Quest is er niet bij, ik rij op een Giant Expedition naar boven, met voldoende verzet.
"KANONNE".........dat was een steil klimmetje. Van de camping direct in de beugels, ik schat, met de kennis die ik vanuit de Alpen heb, een stijgingspercentage van 14%-15%.....en dit lange tijd. Waar ik in de Alpen altijd uitstekend uit de voeten kon, rijd ik me in een paar kilometer helemaal in het "rood". Einde.
Dat vraagt een revanche zeg ik dan maar. Anderendaags een iets andere route genomen, waar een wat meer gloeiende weg, procent of 10/11, me naar het topje van de hoofdstad brengt. Waar ik al aan mezelf begon te twijfelen, blijkt dat het allemaal nog meevalt. Redelijk eenvoudig bereik ik de hoofdstad, waar ik kan genieten van een prachtig uitzicht.

Toch ben ik wel benieuwd of het mogelijk zou zijn om met een aangepast verzet met de Quest naar boven te rijden.......en of het dan ook nog comfortabel is. Kun je klimmen met een Quest, of is de massa te groot?