RIS??....Ik zeg WAS!!!

Vandaag twee verhalen in een.

Allereerst mijn rondje Lek-IJssel...een goeie 355 km. Via Leerdam, Culemborg naar Arnhem...de Kop van Pannerden. Daar de bocht om en de IJssel afzakken, zoals de scheepvaart dat zo mooi zegt. Tot aan Kampen, daar gerond en over Apeldoorn-Ede-Veenendaal terug, met als toetje de Amerongse Berg.
Je wordt overigens over de meest vreemde paden gestuurd.

Daarna over Leerdam richting Brandwijk. Een mooi ritje zeg ik zo.

Dan vanavond. Ik tref het nooit zo met RISSEN. De fietsers gaan over het algemeen net de andere kant op. Maar vanavond geluk. Bij Goudriaan rij ik eerst twee blauwshirten achterop......zij wagen zich echter niet aan de Quest. Bij het passeren doemt meteen een groepje bikkels op...7 mansterk.... das leuk. Rotonde Goudriaan en los gaat het richting Ameide/Meerkerk. De grootste steekt me zowaar voorbij op de rotonde, ik moet daar wat gas terug nemen. Op het rechte stuk richting Ameide hoor ik al snel een licht "shit" achter me.....de wielrenners worden kleiner. Ik besluit ze wat in te laten lopen. Op de weg naar Sluis zijn ze bij en steken ze me voorbij. Ik haak aan en in de luwte van de groep kan ik bijna RTL 4 opzetten....je hoeft dan helemaal niks te doen. Kop over kop doen ze keurig hun werk. Na 5 kilometer Lekdijk slaan ze de weg naar beneden in...de polder in. Ik vind dat ik ook maar wat kopwerk moet, steek ze op een stuk met bloedmooi asfalt met 50 + voorbij....laat me weer inlopen . De groep sluit aan en ik doe gedurende kilometers kopwerk voor ze, met een gangetje van 40. Ze hangen zwaar in de beugels.....maar  ik heb hier met echte kanjers te maken. Echter een voor een waaien ze eraf......er blijven er echter twee hangen. Hup gaat het.....41-42-44-45-.....hij blijft kleven. Zijn kin zit inmiddels ter hoogte van zijn voorwielnaaf....maar hij bijt.....46-47......daar gaat ie overeind.....ik trek door 50-51........hij werpt een blik...schudt met zijn hoofd......weer een WAS...wielrenner aanhaak syndroom!

HOOFDLETTER "K"...........van klimmen

Deze week met het gezin in San Marino om daar wat te genieten van zon en zee. De zee is wat verder weg, maar verder geen probleem. De klim naar San Marino stad leek me wel de moeite waard, een hoogteverschil van de camping naar "Citta" San Marino van een kleine 500 meter. De Quest is er niet bij, ik rij op een Giant Expedition naar boven, met voldoende verzet.
"KANONNE".........dat was een steil klimmetje. Van de camping direct in de beugels, ik schat, met de kennis die ik vanuit de Alpen heb, een stijgingspercentage van 14%-15%.....en dit lange tijd. Waar ik in de Alpen altijd uitstekend uit de voeten kon, rijd ik me in een paar kilometer helemaal in het "rood". Einde.
Dat vraagt een revanche zeg ik dan maar. Anderendaags een iets andere route genomen, waar een wat meer gloeiende weg, procent of 10/11, me naar het topje van de hoofdstad brengt. Waar ik al aan mezelf begon te twijfelen, blijkt dat het allemaal nog meevalt. Redelijk eenvoudig bereik ik de hoofdstad, waar ik kan genieten van een prachtig uitzicht.

Toch ben ik wel benieuwd of het mogelijk zou zijn om met een aangepast verzet met de Quest naar boven te rijden.......en of het dan ook nog comfortabel is. Kun je klimmen met een Quest, of is de massa te groot?

Wisselende kilometers........

Droevige familieomstandigheden zorgden ervoor dat ik de laatste twee weken weinig gereden heb. Vorige week woensdag overleed mijn moeder. De ziekte van Alzheimer had haar persoon terug gebracht tot een tengere vrouw, die uiteindelijk de strijd op gaf. Op het ogenblik heb ik nog weinig fut om te rijden, wel even in Dronten geweest om de schade aan mijn Quest te laten taxeren......zo'n 700 euro. Lichaam en geest moeten in balans om goed te kunnen functioneren. Op het ogenblik zeldzaam moe, of ik doorlopend 200 km fiets. Aankomende week een weekje naar San Marino, waar ik de gewone fiets maar voor meeneem. In het weekend van 16-17 augustus heb ik het plan om een rondje IJsselmeer e doen, vanuit Brandwijk....een ruime 400 km. Hoop voor die tijd weer wat energie te hebben om weer lekker te knallen.

Kraakbeen verdwenen!

Aangezien ik nog niet de financiën bezit om een SRM in mijn Quest te bouwen doe ik het maar met de ouderwetse Cateye en het gevoel dat je benen ontploffen als je over het randje gaat. Gisteravond bijna 2 uur volle bak geknald, voor zover dat gaat als je ook nog een stukje door bebouwde kom van Vianen gaat. De gemiddelden die sommige Velomobilisten halen doen mij nog steeds de wenkbrauwen fronsen, ik haal ze nog niet. Daarbij bereik ik mijn max wel......het rechterheupie doet gedurende zo'n tocht toch aardig auw, zullen we maar zeggen. Het gooit wel een beetje roet in het eten voor de tocht die ik deze zomer nog wil maken. Ik wil graag nog een rondje IJsselmeer maken, ik denk echter dat dit met onderstaande heup een probleem gaat worden.

We zullen er maar van zeggen dat de rechterzijde niet geheel netjes meer is na 40 jaar volleybal.
De enige optie die ik zie is de tocht in twee te hakken en ergens onderweg te slapen.

We gaan het zien!

Leuk hoor, zo'n driewieler, maar..........

Met bovenstaand commentaar haalden twee racefietsers mij in. Ik had besloten om nog even naar "de Noordwaard"  in de Biesbosch te kijken. De rivier krijgt daar weer meer ruimte, een compleet gebied wordt ontpolderd. Op de terugweg knal ik de racefietsers voorbij. In de spiegel zie ik twee, enigszins, verbaasde gezichten.
Verder de afgelopen maand weinig kunnen schrijven, wel veel WW gefietst. Het velomobiel rijden is zwaar verslavend, merk ik wel. Snelheden zijn makkelijk te halen en te behouden. Het gaat mij vooral om het spiercorset rondom mijn heup te versterken. Waar ik op een normale fiets pijn aan mijn heup heb, is dat in de velomobiel totaal geen probleem. Met andere woorden......dit vraagt om nog meer kilometers.

De Toren van Babel

Vanmorgen vertrokken in zuidoostelijke richting , wind van achter, ging vrij vlot....totdat ik opgehouden werd door een zwanenduo met kroost. De heer des huizes was niet van plan ook maar enige stap van zijn kids te wijken, ik kon wachten. Af en toe rolde de Quest enige centimeters naar voor. De heer Z.Waan keek me vervolgens aan met een blik..."kom maar jochie"....dan zullen we dit als mannen onder elkaar regelen. Ik heb me gewonnen gegeven en netjes gewacht tot alle kroost een veilig heenkomen gevonden had.

Vervolgens door naar Babylonienbroek, alwaar collega Johan in zijn pittoreske knibbelknabbelknuishuisje samen met zijn Jo woont. Mocht u er nog aan twijfelen, de toren van Babel bestaat, sterker nog, hij wordt in volle glorie hersteld. Mocht u nog straattegels kwijt willen, 30x30....Johan houdt zich aanbevolen.

Een duwtje van Johan en hup richting de pont van Drongelen, kriskras door Waalwijk, langs tatatatatata...tatata....Carnaval van de Efteling. Bijna in Udenhout op de plaats van bestemming nog een kleine verrassing.

Zelfs met een Quest een lastige hindernis.

Na 110 km, 55 km. fors wind tegen , weer goed thuis.

Rap naar huis

Ik denk dat het virus wat Wim Schermer getroffen heeft ook mij te pakken. Toch een fors aantal dagen niet fit, spierpijn etc. Fietsen kwam er niet van. Afgelopen weekend cursus Action Types gegeven, waarin een mooi filmpje van een velomobiel. Al met al vandaag weer begonnen met woon-werk. Vanuit Brandwijk pak ik al snel het fietspad langs de N214, rijdt prima door, weinig schoolgaande jeugd 's morgens vroeg. Terug naar huis de gaskraan nog iets verder open gedraaid, richting 40-45 km p/u. Geen tijd gemaakt voor een fotootje.