De reden waarom ik fiets

Dat is dus eigenlijk een hele simpele. Als je onderstaand plaatje ziet is elke verdere tekst overbodig.

De man van tienduizend euro!

De kogel is door de kerk. De pijn in mijn rechterheup neemt dermate vormen aan dat deze hinderlijk is in het dagelijks leven, met name in de nacht. Het wrange aan het hele verhaal is dat ik nauwelijks last heb als ik fiets. Het betekent in ieder geval dat ik 17 oktober het ziekenhuis in ga om een volledige prothese aan de rechterheup te krijgen....... a raison van 10.000 euries. Het herstel zal wel enige tijd in beslag nemen. M.a.w...even niet in de Quest. Ik vertrouw er maar op dat ik na de operatie makkelijker beweeg dan voor de operatie. Vanaf nu nog flink aan de bak om in ieder geval fysiek goed de operatie in te gaan.

Introductie van de nieuwe RaceCap!

Met een enigszins jaloerse blik kijk ik vaak naar de racekap van Wim Schermer en anderen. Ik kan er heel kort over zijn. Op het ogenblik bezit ik nog niet het geld om zo'n kap aan te schaffen. Maar......dat wil niet zeggen dat ik zelf niet een oplossing zou kunnen vinden voor een  kilometer snelheid extra.

Toevalligerwijs ontdekte dat mijn eigen racecap een positieve invloed op de snelheid van mijn Quest heeft. Dit overigens wel in combinatie met het minivizier. Normaal gesproken reed ik eerst zonder cap. Op een goede zonnige dag pakte ik de cap die ik vorig jaar tijdens de Paralympische Spelen van NOC/NSF gekregen had. Deze zat in het door mij ontvangen kledingpakket. Aangesloten op het minivizier zorgt de cap voor minder turbulentie, minder windgeruis en meer snelheid.

Vreest niet Wim.......als ik genoeg gespaard heb, komt mijn bestelling voor de Racekap er echt wel!

RIS??....Ik zeg WAS!!!

Vandaag twee verhalen in een.

Allereerst mijn rondje Lek-IJssel...een goeie 355 km. Via Leerdam, Culemborg naar Arnhem...de Kop van Pannerden. Daar de bocht om en de IJssel afzakken, zoals de scheepvaart dat zo mooi zegt. Tot aan Kampen, daar gerond en over Apeldoorn-Ede-Veenendaal terug, met als toetje de Amerongse Berg.
Je wordt overigens over de meest vreemde paden gestuurd.

Daarna over Leerdam richting Brandwijk. Een mooi ritje zeg ik zo.

Dan vanavond. Ik tref het nooit zo met RISSEN. De fietsers gaan over het algemeen net de andere kant op. Maar vanavond geluk. Bij Goudriaan rij ik eerst twee blauwshirten achterop......zij wagen zich echter niet aan de Quest. Bij het passeren doemt meteen een groepje bikkels op...7 mansterk.... das leuk. Rotonde Goudriaan en los gaat het richting Ameide/Meerkerk. De grootste steekt me zowaar voorbij op de rotonde, ik moet daar wat gas terug nemen. Op het rechte stuk richting Ameide hoor ik al snel een licht "shit" achter me.....de wielrenners worden kleiner. Ik besluit ze wat in te laten lopen. Op de weg naar Sluis zijn ze bij en steken ze me voorbij. Ik haak aan en in de luwte van de groep kan ik bijna RTL 4 opzetten....je hoeft dan helemaal niks te doen. Kop over kop doen ze keurig hun werk. Na 5 kilometer Lekdijk slaan ze de weg naar beneden in...de polder in. Ik vind dat ik ook maar wat kopwerk moet, steek ze op een stuk met bloedmooi asfalt met 50 + voorbij....laat me weer inlopen . De groep sluit aan en ik doe gedurende kilometers kopwerk voor ze, met een gangetje van 40. Ze hangen zwaar in de beugels.....maar  ik heb hier met echte kanjers te maken. Echter een voor een waaien ze eraf......er blijven er echter twee hangen. Hup gaat het.....41-42-44-45-.....hij blijft kleven. Zijn kin zit inmiddels ter hoogte van zijn voorwielnaaf....maar hij bijt.....46-47......daar gaat ie overeind.....ik trek door 50-51........hij werpt een blik...schudt met zijn hoofd......weer een WAS...wielrenner aanhaak syndroom!

HOOFDLETTER "K"...........van klimmen

Deze week met het gezin in San Marino om daar wat te genieten van zon en zee. De zee is wat verder weg, maar verder geen probleem. De klim naar San Marino stad leek me wel de moeite waard, een hoogteverschil van de camping naar "Citta" San Marino van een kleine 500 meter. De Quest is er niet bij, ik rij op een Giant Expedition naar boven, met voldoende verzet.
"KANONNE".........dat was een steil klimmetje. Van de camping direct in de beugels, ik schat, met de kennis die ik vanuit de Alpen heb, een stijgingspercentage van 14%-15%.....en dit lange tijd. Waar ik in de Alpen altijd uitstekend uit de voeten kon, rijd ik me in een paar kilometer helemaal in het "rood". Einde.
Dat vraagt een revanche zeg ik dan maar. Anderendaags een iets andere route genomen, waar een wat meer gloeiende weg, procent of 10/11, me naar het topje van de hoofdstad brengt. Waar ik al aan mezelf begon te twijfelen, blijkt dat het allemaal nog meevalt. Redelijk eenvoudig bereik ik de hoofdstad, waar ik kan genieten van een prachtig uitzicht.

Toch ben ik wel benieuwd of het mogelijk zou zijn om met een aangepast verzet met de Quest naar boven te rijden.......en of het dan ook nog comfortabel is. Kun je klimmen met een Quest, of is de massa te groot?

Wisselende kilometers........

Droevige familieomstandigheden zorgden ervoor dat ik de laatste twee weken weinig gereden heb. Vorige week woensdag overleed mijn moeder. De ziekte van Alzheimer had haar persoon terug gebracht tot een tengere vrouw, die uiteindelijk de strijd op gaf. Op het ogenblik heb ik nog weinig fut om te rijden, wel even in Dronten geweest om de schade aan mijn Quest te laten taxeren......zo'n 700 euro. Lichaam en geest moeten in balans om goed te kunnen functioneren. Op het ogenblik zeldzaam moe, of ik doorlopend 200 km fiets. Aankomende week een weekje naar San Marino, waar ik de gewone fiets maar voor meeneem. In het weekend van 16-17 augustus heb ik het plan om een rondje IJsselmeer e doen, vanuit Brandwijk....een ruime 400 km. Hoop voor die tijd weer wat energie te hebben om weer lekker te knallen.

Kraakbeen verdwenen!

Aangezien ik nog niet de financiën bezit om een SRM in mijn Quest te bouwen doe ik het maar met de ouderwetse Cateye en het gevoel dat je benen ontploffen als je over het randje gaat. Gisteravond bijna 2 uur volle bak geknald, voor zover dat gaat als je ook nog een stukje door bebouwde kom van Vianen gaat. De gemiddelden die sommige Velomobilisten halen doen mij nog steeds de wenkbrauwen fronsen, ik haal ze nog niet. Daarbij bereik ik mijn max wel......het rechterheupie doet gedurende zo'n tocht toch aardig auw, zullen we maar zeggen. Het gooit wel een beetje roet in het eten voor de tocht die ik deze zomer nog wil maken. Ik wil graag nog een rondje IJsselmeer maken, ik denk echter dat dit met onderstaande heup een probleem gaat worden.

We zullen er maar van zeggen dat de rechterzijde niet geheel netjes meer is na 40 jaar volleybal.
De enige optie die ik zie is de tocht in twee te hakken en ergens onderweg te slapen.

We gaan het zien!